هزار دشمنم ار میکنند قصد هلاک *** گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک
مرا امید وصال تو زنده میدارد *** و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک
رود بخواب دو چشم از خیال توهیهات *** بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک
نفس نفس اگر از باد نشنوم بویت *** زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک
اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم *** وگر تو زهر دهی به که دیگری تریاک
عنان مپیچ که گر میزنی به شمشیرم *** سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک
ترا چنان که تویی هر نظر کجا بیند *** به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک
به چشم خلق عزیز آن زمان شود حافظ *** که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک
